Een plek waar je gewoon MAG!

Ik heet Elena en ik ben 18 jaar oud. Dit jaar ben ik van plan (door middel van staatsexamens) om mijn VWO diploma te halen en naar de universiteit te gaan.

Tot en met de derde klas heb ik op een reguliere middelbare school gezeten. Ik had het erg moeilijk daar: mijn hele klas was onderverdeeld in groepjes en het leek alsof ik de enige was die nergens paste. Meerdere keren werd ik gepest en geplaagd (omdat ik mezelf was en andere interesses had) en op een gegeven moment had ik ook geen vrienden. Dit is helaas iets wat je op elke school wel hoort en misschien ervaar jij het zelf ook.

Doordat ik heel veel moeite had op het sociale vlak, compenseerde ik het door heel veel aan school te werken. Langzamerhand begon ik goede cijfers halen te zien als een manier om mijn schooltijd te verbeteren, alhoewel dat op een gegeven moment niet meer lukte. Leraren begonnen veel druk op mij te zetten en alleen maar negens en tienen van mij te verwachten, wat soms gewoon fout gaat. Ik kreeg enorm veel stress en ik verlangde naar een andere omgeving. Elke dag ging ik met buikpijn en moeite naar school. Tja, wie wil er nou naar school als je daar eenzaam bent en er veel druk op je wordt gelegd.

Door een vriendin van mijn moeder, ontdekte ik DOE. Het klonk als een omgeving waar ik mezelf kon zijn, kon studeren op mijn eigen tempo en het allerbeste: ik had ultieme vrijheid om toch gewoon even uit te rusten en te socialiseren!

Ik kwam naar DOE in de zomer van 2017. Ik was toen net 15 geworden. Ik moest een paar maanden wennen aan mijn nieuwe omgeving. Een school waar je mag kiezen wat en wanneer je leert? Onmogelijk… maar niets was minder waar!

Voordat ik naar DOE kwam, was ik een enorm gesloten persoon. Ik dacht dat er niks speciaals aan me was, dat ik geen talenten of vaardigheden bezat en alleen maar slim kon zijn als ik alles had onthouden uit een boek.

Ik waagde een poging om op mijn nieuwe school met een schone lei te beginnen, opnieuw mezelf te leren kennen. Ik begon kleding te dragen die ik altijd al wilde dragen, ik begon eindelijk te doen wat ik wilde en mijn eigen stijl te ontwikkelen. Het voelde alsof ik ‘’eindelijk’’ wel gewoon mocht opvallen.

Ik kreeg snel genoeg goede vrienden en vriendinnen, waarmee ik tot op de dag van vandaag nog goed bevriend mee ben. Ik heb hobby’s en talenten ontdekt waarvan ik nooit zou denken dat ik het zou kunnen. Ik bleek te houden van koken en bakken, ik kreeg een liefde voor fashion design en ik wilde eindelijk weer tekenen en schilderen (na 3 jaar gestopt te zijn door een strenge lerares op de middelbare school, die voor geen enkele reden alleen maar kritisch was). Het meest bijzondere: Ik ontdekte dat ik heel goed was in evenementenorganisatie. Ik heb op DOE samen met mijn vriendinnen (en ook alleen) meerdere feesten georganiseerd, een kamp, de opening van onze nieuwe locatie enzovoort.

Zoals je misschien al hebt gemerkt, door de omgeving op DOE kreeg ik eindelijk de vrijheid die ik altijd al verlangde. Ik werd mijn eigen persoon, iemand waar ik trots ben. Iemand die sterk in haar schoenen staat. Door DOE heb ik zoveel vaardigheden geleerd die ik in mijn leven kan gaan gebruiken, die ik op een reguliere school nooit zou kunnen leren.

Als jij ook verlangt naar vrijheid, een plek waar je ZELF mag kiezen wat je wilt doen en wanneer, een plek waar je ook zoveel andere leuke dingen kan doen, een plek waar je urenlang gewoon mag kletsen met vrienden, een plek waar er geen groepjes zijn en iedereen met elkaar praat ongeacht geslacht, leeftijd, afkomst of subcultuur, een plek waar je gewoon MAG!! Dan raad ik je aan om eens DOE te bezoeken, misschien is dit de omgeving waar je naar op zoek bent!

Liefs,
Elena

De echte wereld

Op mijn vorige scholen was ik een echte wijsneus. Op de basisschool had ik vaak hoge toets scores en zat ik telkens (vaak genoeg ten onrechte) de leraar te verbeteren. Uiteindelijk stroomde ik door naar het gymnasium, waar ik – ook al had ik zo veel stress dat ik uitslag kreeg in mijn nek – me nooit echt zo inspande dat ik er van leerde. Toch stond ik een acht gemiddeld. Alle ‘uitdagingen’ waren heel saai, en ik heb nooit het gevoel gehad dat ik daar iets nuttigs van leerde.

Het was vanwege de stress dat ik naar DOE ging, en op DOE ging die stress dan ook na een of twee dagen wennen heel snel weg. Eerst was ik van plan om vooral te gaan studeren voor een diploma, maar dat plan gooide ik meteen achteloos weg toen ik zag wat een leuke dingen er te doen waren op DOE. Ik ging piano spelen, fietsen repareren en kwam bij de Live Action Role Play groep, haalde brevetten, sloot me aan bij kringen en ging helemaal los. Ik leerde snel, meer dan drie keer zo snel dan op het regulier. Want ik hoefde niet te leren, ik wilde het. Telkens verwonderde ik me weer over de magie van DOE, en zo veranderde ik van een chagrijnige ijsbeer in een, nou ja, een wat vriendelijker beest.

Op DOE kreeg ik uitdaging, leuke uitdaging, en dat ging vanzelf. Het zal vast niet voor iedereen zo zijn, maar ik was laatst met iets bezig toen ik bedacht: ‘hé, dit is echt moeilijk, maar wacht eens… gisteren was ook niet makkelijk!’ Het was gewoon zonder dat ik bewust naar uitdaging zocht, echt moeilijk geworden. Ik ging gewoon steeds weer iets leuks doen, zonder er bij stil te staan hoeveel ik er van leerde, en het gebeurde gewoon. 

Ik denk dat je daar het meeste van leert, omdat je het niet doet om te leren. Je doet het om het te doen, omdat je er zin in hebt, omdat je het wíl. Je merkt het effect van je actie, je ziet het resultaat. En het resultaat is bijna nooit dat je het nu net iets beter kan. Het resultaat is muziek, dat je fiets het weer doet, dat er iets beter is dan dat het eerst was.

En dat profijt voel je. Je hebt het niet pas jaren later nodig wanneer je gaat studeren of werken, je kunt meteen weer fietsen. En dat is echt. Dat is niet zoiets als een pauze nemen als je je huiswerk afhebt, want die pauze kun je ook op een ander moment. Maar het is onvermijdelijk om te genieten als je dat ene moeilijke deuntje speelt, en je kunt niet fietsen als je fiets nog niet af is. De beloning is natuurlijk. Niet geforceerd, maar vanzelfsprekend. En zo leer je te werken voor het echte resultaat, niet voor een traktatie die je krijgt als je het af hebt.

Dat is de voorbereiding op de ‘echte wereld’, de plaats waar dingen volgens veel scholen realistisch zijn en niet nagebootst worden in een ‘veilige omgeving’. DOE040 ís de echte wereld, met normale verbanden tussen werk en beloning zoals die logischerwijs zijn. DOE staat midden op de wereld, en is er net zo goed deel van als alles wat op de wereld staat.