Blog

Podcast de leerrijpheid van kinderen

Onze juf Suzanne Thissen deelt haar kennis over de leerrijpheid van kinderen. Dit levert DOE040 mooie resultaten, die vooral fijn zijn voor de kinderen. Kinderen leren met plezier lezen, schrijven en rekenen zonder faalangst. Het kan eenvoudig en snel, het gaat om het juiste moment!

Waarom ik tienermeisjes een school als DOE gun!

Onze Aannamekring is kortgeleden bij elkaar gekomen en heeft extra leerlingen in de tienerleeftijd gevraagd om hier ook bij aan te sluiten, want we hebben een uitdaging…

Al sinds jaar en dag blijken meer jongens in de tienerleeftijd hun weg naar DOE te vinden dan tienermeisjes, maar de afgelopen tijd is de verdeling wel heel scheef geworden: minder dan 10 meisjes en meer dan 30 jongens in de leeftijd van het voortgezet onderwijs bij DOE.
Zonder te veel te willen generaliseren, want de verschillen tussen meisjes en jongens onderling zijn misschien wel veel groter dan dat ze gemiddeld van elkaar verschillen, zoeken we toch naar oorzaken en hoe we hierop in kunnen spelen in onze werving.

Er wordt van alles genoemd. Meisjes lopen minder vaak vast in het reguliere systeem, waardoor ze ook niet op zoek gaan naar andere mogelijkheden en daarom niet van het bestaan van onze school weten. Meisjes hechten misschien wel meer waarde aan een diploma dan jongens. Een van de leerlingen benoemt ook dat een school als DOE misschien meer in de behoefte van jongens voorziet, dat zij misschien de vrijheid die DOE biedt, wel meer nodig hebben dan meisjes.

Dat triggert mij, want wat had ik graag als tienermeisje op een school als DOE gezeten! Ik liep niet vast in het reguliere onderwijs, haalde netjes in zes jaar mijn VWO-diploma, maar dat wat je echt nodig hebt om je goed staande te houden in de ‘echte’ wereld, leerde ik pas veel later. Dat leerde ik de afgelopen jaren bij DOE.

Bij DOE is namelijk niet het curriculum het uitgangspunt, maar je persoonlijke ontwikkeling. Dat betekent niet dat je geen diploma kunt halen. Integendeel, sommigen halen dit zelfs sneller dan op het regulier. Je haalt je diploma echter niet omdat het moet of omdat het van je verwacht wordt. Als je een diploma haalt, doe je dat, omdat het past bij jouw doelen en jouw ontwikkeling.

Misschien passen meisjes zich gemiddeld gezien wel makkelijker aan, maar wat als dan vervolgens in de ‘echte’ wereld van je wordt gevraagd dat je zelf initiatief neemt en je eigen grenzen goed bewaakt. DOE lijkt op zoveel manieren meer op de echte wereld dan we gewend zijn van een school, dat ik me wel eens afvraag, waarom zo vaak de vraag wordt gesteld hoe onze leerlingen zich straks gaan redden in de ‘echte’ wereld.

Ik heb ervaren dat onze leerlingen zich door de sociocratische besluitvormingsprocessen goed leren uitdrukken, ze leren goed naar anderen luisteren en andere perspectieven innemen. Ze leren om goed voor zichzelf te zorgen, zonder anderen uit het oog te verliezen. Ze leren goede keuzes maken, juist omdat ze ook keuzes mogen maken, die soms minder goed uitpakken. DOE is een school die ik iedere leerling gun, zeker de tienermeisjes die zich zo goed kunnen aanpassen!

In een democratisch land verwacht je toch democratische scholen?

Ik ben blij dat wij in een vrij land wonen. Uiteraard klagen veel mensen over ‘de politiek’, over van alles en nog wat en er is altijd wel iets waar je ontevreden over kan zijn. Toch ben ik blij dat ik in een democratisch land woon waar ik vrij ben mijn eigen keuzes te maken. Zeker ten opzichte van mensen in sommige andere landen.

In een democratisch land verwacht je democratische scholen. We leiden immers kinderen op om later, als ze groot zijn een zelfstandige, verstandige en zelfredzame burger te zijn. Als ik om me heen kijk, is dat maar matig gelukt. Voor zo’n welvarend land zijn er te veel mensen die het alleen en met elkaar niet zo goed redden. Er zijn 16.000 geregistreerde thuiszitters, kinderen die niet naar een school kunnen. Terwijl we allerlei vormen van scholen hebben en ook nog eens vrij zijn om zelf een school te starten. Dat is redelijk uniek in de wereld. De toename van mensen die antidepressiva slikken neemt gestaag toe, vooral ook jongeren onder de 18 jaar. Lange wachtlijsten bij de jeugdzorg en te veel kinderen die niet goed kunnen lezen en/of rekenen. Hoe kan dat nou na 12 tot ca 16 jaar onderwijs?

Daarnaast hoor ik ondernemers klagen dat veel jonge mensen die in hun bedrijf komen verwend zijn, eisen stellen en ze nog helemaal intern opgeleid moeten worden. Ondertussen willen mensen wel allemaal veel geld verdienen. Dat is blijkbaar het mantra; goed leren, hoge punten halen, naar zo hoog mogelijk onderwijs en dan vind je die baan, verdien je veel geld en ben je gelukkig. Ik snap niet dat er nog steeds mensen zijn die dat geloven. Kijk om je heen.

Waarom is er geen gelegenheid op de Nederlandse scholen om met je vrijheid om te leren gaan? Ik zeg altijd als je iemand veel wilt leren over aardrijkskunde kun je daar over praten, les geven, boeken geven. Maar als je iemand wil leren wat vrijheid is en hoe je daar verantwoordelijkheid voor kunt nemen, moet je hem of haar vooral veel vrijheid geven. Pas dan kun je zien of iemand ook die verantwoordelijkheid neemt of daar nog iets te leren heeft.

Als we willen dat kinderen keuzes kunnen maken en verantwoordelijkheid (leren) nemen, moeten we kinderen daar ook de ruimte voor geven. Leren wat je mening is, wat je voelt, waar je grenzen liggen, waar de grenzen van de ander liggen om vervolgens je stem te gebruiken dit alles met respect te delen met anderen. En niet zoals in de politiek in de sfeer van voor en tegen of winnen en verliezen maar gewoon samen! Win-win, waarbij de besluiten gedragen worden en iedereen er mee kan zijn. De uitspraak is dat je niet iedereen tevreden kan maken. Ik denk wel tevreden genoeg om een besluit te dragen. Door niet meer te werken met een systeem waar mensen voor of tegen stemmen maar waar door middel van een consent een gedragen besluit genomen wordt kan de wereld werkelijk veranderen. We kunnen beginnen bij het begin en dat is school.

Leer kinderen hun stem op een respectvolle wijze te gebruiken vanuit vrijheid. Help ze bij het nemen van verantwoordelijkheid en geef ze vooral veel tijd samen! Ze leren niet alleen van juffen en meesters. Ze leren vooral heel veel van elkaar, ouders, omgeving en internet en inderdaad ook van juffen en meesters. Maar de situatie nu, dat leerkrachten of docenten de hele dag voor jou bepalen wat je moet doen, hoe je rooster is, wanneer je mag eten en drinken, wanneer je naar de wc mag, bij wie je in het groepje moet, wanneer je je moet bewijzen met een toets, dat je moet sporten terwijl kinderen je uitlachen, omdat je misschien onhandig bent of wat dikker dan de rest. Wat doet dat met een jong mens? Wat een frustratie bouwt daar op! En wanneer komt dat er weer uit? Vaak jaren later en we leggen geen verband.

Dus ik zeg vanaf morgen elke nieuwe school die in Nederland start is democratisch. Kinderen krijgen een gelijkwaardige stem. Ze krijgen vrijheid om zich naar eigen aard en authenticiteit te ontwikkelen. Geen dwang zonder gelijkwaardige afspraken. Ze zijn vrij om van elkaar te leren. Te ontdekken wie ze zijn, welke talenten en welke competenties ze hebben. Democratisch onderwijs bestaat al meer dan 100 jaar. Het is geen experiment, het werkt en heeft zich al lang bewezen.

Onze school bestaat nu 6 jaar en ik zie het elke dag gebeuren. Kinderen die me aankijken en zeggen ‘mag ik echt zeggen wat ik wil? Mag ik echt gaan proberen mijn droom waar te maken? Krijg ik echt tijd om met andere kinderen te zijn en niet continue bekeken door volwassenen die eisen aan me stellen? Heb jij echt vertrouwen in mij, dat ik knap ben en heel goed ben in de dingen die bij me passen? Help jij mij echt mijn ouders te vertellen dat ze hun verwachtingen los mogen laten en in vertrouwen mogen zijn dat ik mij ga ontwikkelen? Mag ik echt buiten zijn als ik dat wil? Mag ik zoveel bewegen als ik wil, als mijn hele lichaam daarom schreeuwt? En zo stellen ze me wel 100 vragen op een dag en het antwoord op al deze vragen is JA!

BSO DOEgroen van start

Vandaag hebben we een bijzondere dag in onze school gehad. Onze buiten-BSO is gestart! Voorlopig alleen voor de kinderen van DOE040. Van 8 uur tot 18 uur kunnen de kinderen nu terecht voor een fijne dag. Tijdens de BSO-tijd gaan we zoveel mogelijk naar buiten en maken we gebruik van onze eigen kinderboerderij. Letterlijk, lekker in het groen. In de (moes)tuinen, bij de dieren en in het gezellige huisje. We hebben er zin in en DOE040 is nog completer geworden met deze nieuwe aanvulling.

De eerste dag was al erg gezellig, naast het buiten spelen, kippen en cavia’s knuffelen en verzorgen hebben we samen heerlijke appelflappen gebakken.

Wil je meer informatie over de BSO en onze school kijk dan verder op onze  website.

Namens het hele team,

Marieke, Myrthe, Mike, Gabrielle, Suzanne en Jacqueline

Een plek waar je gewoon MAG!

Ik heet Elena en ik ben 18 jaar oud. Dit jaar ben ik van plan (door middel van staatsexamens) om mijn VWO diploma te halen en naar de universiteit te gaan.

Tot en met de derde klas heb ik op een reguliere middelbare school gezeten. Ik had het erg moeilijk daar: mijn hele klas was onderverdeeld in groepjes en het leek alsof ik de enige was die nergens paste. Meerdere keren werd ik gepest en geplaagd (omdat ik mezelf was en andere interesses had) en op een gegeven moment had ik ook geen vrienden. Dit is helaas iets wat je op elke school wel hoort en misschien ervaar jij het zelf ook.

Doordat ik heel veel moeite had op het sociale vlak, compenseerde ik het door heel veel aan school te werken. Langzamerhand begon ik goede cijfers halen te zien als een manier om mijn schooltijd te verbeteren, alhoewel dat op een gegeven moment niet meer lukte. Leraren begonnen veel druk op mij te zetten en alleen maar negens en tienen van mij te verwachten, wat soms gewoon fout gaat. Ik kreeg enorm veel stress en ik verlangde naar een andere omgeving. Elke dag ging ik met buikpijn en moeite naar school. Tja, wie wil er nou naar school als je daar eenzaam bent en er veel druk op je wordt gelegd.

Door een vriendin van mijn moeder, ontdekte ik DOE. Het klonk als een omgeving waar ik mezelf kon zijn, kon studeren op mijn eigen tempo en het allerbeste: ik had ultieme vrijheid om toch gewoon even uit te rusten en te socialiseren!

Ik kwam naar DOE in de zomer van 2017. Ik was toen net 15 geworden. Ik moest een paar maanden wennen aan mijn nieuwe omgeving. Een school waar je mag kiezen wat en wanneer je leert? Onmogelijk… maar niets was minder waar!

Voordat ik naar DOE kwam, was ik een enorm gesloten persoon. Ik dacht dat er niks speciaals aan me was, dat ik geen talenten of vaardigheden bezat en alleen maar slim kon zijn als ik alles had onthouden uit een boek.

Ik waagde een poging om op mijn nieuwe school met een schone lei te beginnen, opnieuw mezelf te leren kennen. Ik begon kleding te dragen die ik altijd al wilde dragen, ik begon eindelijk te doen wat ik wilde en mijn eigen stijl te ontwikkelen. Het voelde alsof ik ‘’eindelijk’’ wel gewoon mocht opvallen.

Ik kreeg snel genoeg goede vrienden en vriendinnen, waarmee ik tot op de dag van vandaag nog goed bevriend mee ben. Ik heb hobby’s en talenten ontdekt waarvan ik nooit zou denken dat ik het zou kunnen. Ik bleek te houden van koken en bakken, ik kreeg een liefde voor fashion design en ik wilde eindelijk weer tekenen en schilderen (na 3 jaar gestopt te zijn door een strenge lerares op de middelbare school, die voor geen enkele reden alleen maar kritisch was). Het meest bijzondere: Ik ontdekte dat ik heel goed was in evenementenorganisatie. Ik heb op DOE samen met mijn vriendinnen (en ook alleen) meerdere feesten georganiseerd, een kamp, de opening van onze nieuwe locatie enzovoort.

Zoals je misschien al hebt gemerkt, door de omgeving op DOE kreeg ik eindelijk de vrijheid die ik altijd al verlangde. Ik werd mijn eigen persoon, iemand waar ik trots ben. Iemand die sterk in haar schoenen staat. Door DOE heb ik zoveel vaardigheden geleerd die ik in mijn leven kan gaan gebruiken, die ik op een reguliere school nooit zou kunnen leren.

Als jij ook verlangt naar vrijheid, een plek waar je ZELF mag kiezen wat je wilt doen en wanneer, een plek waar je ook zoveel andere leuke dingen kan doen, een plek waar je urenlang gewoon mag kletsen met vrienden, een plek waar er geen groepjes zijn en iedereen met elkaar praat ongeacht geslacht, leeftijd, afkomst of subcultuur, een plek waar je gewoon MAG!! Dan raad ik je aan om eens DOE te bezoeken, misschien is dit de omgeving waar je naar op zoek bent!

Liefs,
Elena

Onderzoek burgerschapsonderwijs bij DOE040

Afgelopen november bracht de onderwijsinspectie een bezoek aan onze school. Er werd onder andere onderzoek gedaan naar hoe wij het burgerschapsonderwijs vormgeven op DOE. Inmiddels is hiervan een definitief rapport verschenen. Je kunt het via de link hieronder in zijn geheel lezen!

DOE040 – definitief rapport themaonderzoek burgerschapsonderwijs en het omgaan met verschil in morele opvattingen (1)

Intrinsieke motivatie op school en thuis

Wat een bijzondere tijd. Zowel voor de kinderen en ook voor mij als moeder van 3 jongens Tijn (10), Bas (8) en Guus (3).

Vanaf het begin van deze ‘Corona’ tijd pluk ik de vruchten van het feit dat ze dit schooljaar gestart zijn op DOE. In plaats van dat ze wachten totdat ik zeg wat ze moeten doen, bedenken ze zelf wat ze willen doen. Tijn wil leren blind typen, Bas wil leren lezen en schrijven. “Dat heb ik namelijk nodig als ik ook blind wil leren typen,” zegt Bas. Samen met Tijn ga ik op zoek naar een typecursus, voor Bas zoeken we een manier waarop hij kan leren lezen en schrijven. Ik begin met verplichte lessen, iedere dag om 10 uur. Bas lijkt wel allergisch voor verplicht want meteen heeft hij er geen zin meer in. Ik laat het los leg de verantwoordelijkheid terug bij henzelf. Vanaf dat moment pakt Bas met plezier zijn Donald duck en zorgt Tijn dat hij de modules op tijd afrond. Voor de rest is het spelen, samen met vriendjes uit de straat, met elkaar en meedoen met de klusjes die in huis te doen zijn. Zoals de start van de moestuin, bakken, koken, kikkervisjes vangen, ruzie maken, opruimen, poetsen en vooral veel spelletjes spelen. Op het moment dat er online aanbod kwam vonden ze dat interessant. Het contact met vriendjes, vriendinnen en samenwerkers van DOE missen ze. Toch is dit niet de manier van contact waar ze echt blij van worden. Ze zijn dan ook heel blij dat het echte contact er weer aan zit te komen. Bang voor een in de media veel besproken leerachterstand ben ik niet, eerder ben ik blij met de doorgemaakte groei en hebben de kids mij laten zien wat leren is vanuit intrinsieke motivatie. Al met al bevestigt deze tijd voor mij de schoolkeuze, dat DOE de manier van leren/ leven is, die ik ieder kind gun.

Hoe gaat dat op een democratische school eigenlijk…

Net als alle andere scholen zijn wij blij dat de scholen weer open gaan binnenkort. In deze tijd dat het anders moest hebben ook wij een andere manier gevonden om contact te houden met de leerlingen. We vangen een paar dagen in de week kinderen op van ouders die elders hard nodig zijn of kinderen waar het thuis even niet zo goed gaat. Deze kinderen zijn dan op onze boerderij en de hele dag lekker buiten.

   

Zoals altijd is ook nu alles wat we aanbieden beschikbaar voor alle kinderen. Het grote verschil is dat het nu voornamelijk digitaal aangeboden wordt. Via het online platform Discord, waar we alle functionele ruimtes een plek gegeven hebben. Het wordt digitaal aangeboden maar de beleving is echt.  Leerlingen kunnen bijvoorbeeld in de keuken bij Lya op zoek naar recepten, of zelf een recept plaatsen met foto’s van hun gerecht. Ze kunnen er gezellig kletsen met de anderen in de keuken of via chat daar met elkaar communiceren. In de werkplaats is elke vrijdag techniekles, op dinsdag tekenen in het atelier en er zijn toneellessen met Debbie.

De leerlingen van de middelbare school kunnen via Discord lessen volgen. Er worden dagelijks lessen aangeboden. Voornamelijk de leerlingen die zich voorbereiden op een staatsexamen of een overstap gaan maken naar MBO, nemen hieraan deel. Ze geven aan dat het goed werkt en dat het concentreren thuis makkelijker gaat dan normaal op school.

Dagelijks is er ook een online meet voor de kinderen tussen de 4 en circa 12 jaar. Suzanne en Gabrielle verzorgen dan een uur waardevol contact. Een verhaaltje, liedje, samen kletsen en elke dag een raadsel of rebus. Daarnaast kunnen kinderen terecht als ze vragen hebben over het lezen of rekenen en daar niet uit komen. Sommige werken daaraan en anderen wat minder. Eigenlijk niets anders dan op een gewone schooldag bij DOE. Iedereen leert op eigen manier wat, wanneer, met wie en hoe ze dat zelf willen en bij hun past.

De mentoren houden contact met hun leerlingen en houden in de gaten of het goed met ze gaat. Ook de digitale ouderavond was goed bezocht.

Het is een vreemde tijd en we missen de kinderen enorm. Het lachen, het praten, het gedoe, de energie. Het is niet te vergelijken met een echte schooldag. Maar gezien de omstandigheden gaat het super goed. We maken er samen het beste van en de leerlingen zijn gewend initiatief te nemen als ze iets nodig hebben.

Fijn dat we snel weer open zijn en de basisschoolkinderen weer naar school kunnen komen. Helaas moeten de middelbare schoolleerlingen nog even wachten. Ondanks dat het voor ouders soms een hele opgave is om werk  te combineren met kinderen zo lang thuis, denk ik dat ze het ook wel gaan missen. Zoveel thuis met je kind(eren) komt niet vaak voor. De meeste mensen maken dat alleen mee als ze op vakantie gaan.

Niemand bij ons heeft het idee dat er kinderen zijn die achter lopen. In deze tijd komen andere dingen aan bod en ook daar ontwikkel je jezelf in. De ontwikkeling van een mens staat nooit stil. Vol vertrouwen gaan we straks weer open en pakken daar de draad weer op. Vakanties liggen bij ons niet vast dus daar hebben wij gelukkig geen last van. Ook de inlooptijd tussen 8 en 10 uur voorziet in een gespreide aankomst. Een groot gebouw en een grote boerderij. Voldoende meters voor gepaste afstand.

Ik wens onze collega’s in het bekostigde onderwijs veel succes. Voor hen is de uitdaging groter. Ik hoop dat vooral in Den Haag weer iets geleerd is over onderwijs en leren. Leren kan namelijk op zoveel manieren dat er echt wel meer regie naar de scholen zelf kan.

Omzetten

Lezen in het ontdeklokaal

Een tijdje geleden zaten we met veel ouders van de ‘ontdekkers’ samen omdat er wat onrust was ontstaan doordat in korte tijd drie leerlingen (die al sinds de oprichting op DOE zaten) van school zijn gegaan door verschillende redenen. Het was mooi om te zien dat het samenzijn erop was gericht te kijken hoe de verbinding tussen school, de ouders en de kinderen verbeterd kon worden, in plaats van in een negatieve sfeer terecht te komen. Deze manier van omzetten, samenwerken en verbeteren spreekt ons, als ouders van twee meiden in de ontdekkersleeftijd, erg aan. Dan besef je weer eens des te meer dat we deel uitmaken van een bijzondere school, want waar maak je dit nou mee?
Wij hebben als ouders van Mare en Sterre vanaf de kleuterleeftijd bewust voor DOE en haar visie gekozen. En uiteraard zijn er wel een twijfels over de uitvoering en is er ook wel eens een gevoel van oneerlijkheid als het over financiële steun vanuit de overheid gaat (zowel voor het feit dat de vergoeding voor de samenwerkers zo laag is als voor het feit dat er een hoge schoolbijdrage voor ouders is).
Maar de twijfels zetten we om in bewondering. Het is toch fantastisch om te zien wat DOE in een korte tijd wel heeft bereikt voor een groeiend aantal leerlingen. Een school in ontwikkeling en met beperkte middelen die ervoor zorgt dat onze kinderen in vrijheid en met plezier naar school gaan.
Het is een mooie bevestiging voor onze keuze om te zien te zien dat Mare en Sterre met zoveel plezier naar school gaan, elke dag. Soms de hele dag buiten spelen, soms de hele dag op de Doederij, dan weer uren in de gymzaal of de werkplaats en het atelier. Er wordt aan theater- en muziekles meegedaan en noem maar op. Ook de dagelijkse taallessen willen ze voor geen goud missen, wat zich dan ook thuis vertaalt in het vrijwillig lezen van boeken (wij moesten vroeger zoveel lezen dat de lol ervan af is…) en momenteel is rekenen helemaal ‘hot’. Met een groepje ontdekkers wordt een heel rekenboek in een week tijd doorgerekend, waarbij ze zichzelf huiswerk opleggen. Voor het slapen gaan en bij het opstaan wordt er even een bladzijde afgerond.
We merken echt dat onze kinderen zich vanuit intrinsieke motivatie ontwikkelen op een natuurlijke manier. En dat maakt dat twijfels meteen weer worden omgezet in vertrouwen in de school, samenwerkers, onze kinderen en ook in onszelf.
Door als ouder deel te nemen aan de Ouderkring, het organiseren van het Oudervuur en geregeld vrijwilligerswerk te doen op de Doederij voelen wij ons als gezin echt deel van de community en genieten we hier alle vier volop van!
En wat betreft de financiën, dit onderwijs van de toekomst zal toch wel een keer gezien worden in Den Haag??? Eerlijkheid duurt het langst…

Vijf jaar DOE

 

IJsjes bij de start van het zesde schooljaar

In het voorbereidende jaar voor de start van de school was de eerste vraag van een van de journalisten ‘leuk zo‘n school, maar hoe zorgt u ervoor dat de school over 5 jaar nog steeds bestaat….?’ Tja, uiteraard gaf ik aan dat als ik de toekomst kon voorspellen, dat ik dan waarschijnlijk iets anders zou gaan doen. De journalist heb ik duidelijk gemaakt dat je niet alles opgeeft en investeert in een nieuwe school als je er niet zeker van bent dat het ook een succes kan worden.

We hadden immers goed onderzoek gedaan. Andere scholen bezocht, onderzocht waarom andere scholen het niet gered hadden, succesfactoren onderzocht en een onderzoek uit laten voeren onder oud-leerlingen van een gesloten Iederwijs school. Hoe was het hen vergaan en hoe keken zij terug op hun tijd? Een jaar lang zaten we wekelijks bij elkaar met een team van elf mensen om overal over na te denken, elkaar te leren kennen, visie vast te stellen en locaties te zoeken. Ik kan je vertellen ‘het wordt je leven’. Wat ik wel fijn vond is dat mijn eigen kinderen ook naar de school wilde. Het is leuk om zo’n school te bedenken voor andermans kinderen, maar als je eigen kinderen er ook naartoe gaan wordt het wel geloofwaardiger.

We hadden begroot dat we met 10 kinderen konden starten. Een flexibele huur die op- en afliep met het aantal leerlingen was een slimme zet en beperkte het kostenrisico. Uiteindelijk startte we zelfs met 12 leerlingen, de jongste 4 en de oudste 15 jaar. Vanaf dat moment zijn we alleen maar gegroeid.  Zowel qua aantal leerlingen als team. Inmiddels hebben we 85 leerlingen en een team van 34 mensen. Een geweldig groot gebouw en een prachtige kinderboerderij met moestuinen en dieren, een waar paradijsje.

Er zijn al veel mensen gekomen en ook gegaan. En er is een grote groep gebleven.  Bij de start was er geen geld om mensen in het team te betalen. Het was investeren als educatief ondernemer in een idee om de wereld een beetje mooier te maken.

Vooral voor kinderen die het op een ander school niet naar hun zin hebben en toch heel graag willen leren. En voor ouders die direct de keuze maken om hun kinderen zich in vrijheid te laten ontwikkelen. Voor sommige mensen in het team was het ontbreken van een betaling toch de keuze om weer verder te gaan en voor anderen was de manier van ‘les geven’ niet passend op termijn. Voor leerlingen zie je grote verschillen, sommige zijn na een tijdje helemaal blij omdat ze duidelijk voor ogen hebben wat ze willen en hoe ze het gaan doen. Ook zijn er leerlingen die ontdekken dat er veel discipline nodig is om je zelf aan het werk te zetten en te houden en daarom de keuze maken om terug te gaan naar een school waar dat voor je geregeld wordt. Soms is dat makkelijker.

Ook is er een groep leerlingen die het heerlijk vindt om zelf aan de slag te gaan. Alleen een docent te raadplegen als je echt vragen hebt of juist naar de verschillende lessen gaan uit interesse omdat de docenten inspirerende verhalen of experimenten hebben of juist ingaat op de specifieke vragen die je hebt. Een flink aantal leerlingen heeft op deze wijze inmiddels via staatsexamens certificaten behaald of zelfs een heel diploma! Ook zijn er leerlingen die oneindig hun neus achterna gaan en zo de wereld ontdekken. Zoals ik al eerder schreef in een blog ‘leren is geen lineair proces maar associatief’. Het is dus echt waar, sommige kinderen volgen geen enkele formele les maar leren toch lezen, schrijven en van alles over de wereld en vooral over de mensen waarmee ze in de school leven. Jongens, meiden, alle leeftijden en niveaus door elkaar en samen ontwerpen we steeds opnieuw ‘onze school’. Welke regels willen we hanteren en welke zijn overbodig geworden.

Sommige buitenstaanders denken dat een democratische school een ongestructureerde bende is waar iedereen maar wat doet. Ik kan nu zeggen dat het de meest gestructureerde omgeving is waar ik ooit gewerkt hebt. Alles is transparant, iedereen voelt zich vrij om vragen te stellen en dingen aan de kaak te stellen als je denkt dat iets niet voldoet aan een gemaakte afspraak. Elke mening telt en doet er toe, kan het verschil maken. Maar ook is er het besef dat je niet altijd je mening hoeft te delen, het voegt niet altijd iets toe. Je ziet dat mensen het belang van zichzelf in het geheel gaan zien en ervaren. Mensen zijn ontspannen, er is geen haast behalve als je de bus wilt halen. En zijn er dan toch problemen, inherent aan mensen bij elkaar zetten, dan is er alle tijd om de situatie op te lossen. Het echte leven wordt in al haar facetten geoefend.

Wat ik wens voor het nieuwe schooljaar is dat we ons inmiddels voldoende bewezen hebben aan overheid, ouders, leerlingen, journalisten en iedereen die op ons pad al verschenen is. We zijn niet meer weg te denken uit het onderwijslandschap. Ik wens dat we na alle persoonlijke investeringen van ouders en teamleden financiering vinden. Van de overheid, maar ook vanuit het bedrijfsleven zou een initiatief kunnen komen. Geld is geld en zolang wij de regie mogen voeren mag het geld overal vandaan komen. Volgens mij is er meer dan voldoende geld op de wereld dus ook voor onze geweldige school!

Jullie begrijpen ik kan nog uren doorvertellen over wat er in de vijf jaar allemaal heeft plaatsgevonden, zowel met een lach als een traan. Te veel voor een blog, dus ik laat het hierbij. Ik ben ongelooflijk trots op alle schoolgenoten en ouders van DOE040 en ga vol goede moed ons zesde schooljaar in!